Bitmesin ister Insan bazen. Farkinda değildir aslinda, bitmemesini istediği şey çoktan tükenmiştir. Gitme demek de fayda etmez artık, çünkü kimse o `gitme...` yi duymacakdir....
Giden herşeyi tüketmiştir zaten. Giden kendi karanliğindan çikip aydinliğa yürür.
Gidenin gözleri 'kal' demelere kapali, kulağı 'gitme' demelere tıkalı, elleri 'birakma' lara buz kesmiştir....
Giden tüketmişdir ama Kalan tüketilmişdir.
Inanamaz Insan. Inanmak istemez. Hayallerle bile başa cikamaz. Gözlerini sonsuza dek kapatmak ister. Kullaklari sonsuza dek birşey duymasin ister. Ellerini bedeninden atmak ister kimse dokunmasin diye.
Cünkü kimse onun gibi bakmayacak, onun gibi seslenmeyecek, onun gibi dokunmayacak der.
Inanmadiği içinmi tükenmişdir yoksa?
Tükenmek; perdelerini kapatmak, tüm aydinlikdan vazgeçmek mi yoksa ?
Oysa aydinlik onuda çağirmisti.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder