cok degil, 2 aydan biraz fazla oldu sen gideli. sen unuttunmu bizi?
biz unutamadik.
unutmadik.
unutmakda istemiyoruz zaten.
ilk haftalar herkes zamanla hafifler, gecer dediler, acisi kalir ama yavas yavas unutursun dediler.
sadece biri dediki: hicbir zaman unutmazsin, her nefesinde artik bu aci seninle. bir saniye aklindan cikmayacak dedi.
cünkü oda kaybetmisdi cok sevdigini. o biliyordu bu aciyi. öbürleri degil.
öylede oldu. belki aklima zamanla daha az gelir dedim, belki sadece uykuya daldigimda. yada resmini gördügümde. belki biri adini aninca. ama öyle olmadi. her nefesimde aklimda. her nefesde gögsümde bi hancerle yürüyorum.
gülüyorum, yemek yiyorum, arkadaslarimla hosbes sohbetler ediyorum. herkes mutlu mesut saniyor. adin gecince mümkünse baska islerle ugrasiyorum. görmesin kimse gözyaslarimi diye. annem aglayinca benim isim var deyip kaciyorum.
niye.
belkide utaniyorum baskasinin yaninda aglamakdan.
cok zormus. ben simdi anladim.
hic kaybetmemisdim böyle.
zormus meger ölüm acisi.
ben hala böyle yaniyorsam, Annen ne yapiyor?
Cok zormus evlat acisi. belki benimki yüzde biri, yada onda biri.
nasil bir yangin Anne yüregindeki?
Allah kimseye evladinin acisini göstermesin.
Yani biz yandik, eller yanmasin.....
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder